DE MARATHON .. “mijn 42 kilometer volop genieten..!”

Nu ongeveer 1 jaar geleden had ik het niet kunnen bedenken…….een MARATHON!!!
Alleen weggelegd voor de aller allerbeste, allersnelste, diegene met echt doorzettingsvermogen…die kunnen gaan tot het gaatje…
pfffff laat maar zitten..laat mij maar gewoon mijn rondjes lopen, prima!
Maar na 10 kilo gewichtsverlies, een ander eetpatroon en een andere manier van trainen begon ’t toch te borrelen…de marathon is tenslotte toch zo’n dingetje..zo’n “once in a life time”..
Ik trainde al een tijdje volgens het sportrusten –idee, wat eigenlijk betekent dat je op lage hartslag en dus voornamelijk op vetverbranding traint. Dit in combinatie met krachttraining en pilates had voor een erg fit lijf en geest gezorgd. Dus als het moest gebeuren…ja…dan moest ’t nu!
Is het geen overmoed…een marathon? Of zou ’t echt mogelijk zijn?
Mijn nieuwe manier van trainen, lopen op hartslag en de neusademhaling die ik mij eigen heb gemaakt (mede dankzij de lessen van Karen tijdens haar cursus mindfulness) hebben mij nog meer leren genieten en ontspannen tijdens ’t hardlopen.
Dus met andere woorden: ‘Als ik het wil dan moet ’t nu!”
Ik trek dus de stoute schoenen aan en geef me op. In eerste instantie met het plan om te lopen met mijn sportrusten-schema…maar omdat ik nog steeds zo verbeter op het gebied van tempo twijfel ik over het 14 km schema. Is dit nu nog wel goed? Ik wil toch graag ‘t optimale eruit halen en besluit 1 van de trainers (Michel Schoon) te vragen mij hiermee te helpen. Er wordt een passend schema gemaakt , 1 die bij mij past. Geen slopend schema met extreem lange duurlopen maar een mooie mix… Een mix tussen het hartslagverhaal en toch ook eens kennis maken met een echte 30 km loop. Vooral geestelijk heel belangrijk om te ondergaan denk ik…goed voor je zelfvertrouwen!
Samen hebben we ’t schema doorgelopen.. 4 x in de week lopen, geen gekkigheid…dit deed ik nl altijd al. Een wat zwaardere week wisselde met een rustige week…herstel stond voorop hierin.
Als mooie aanvulling op mijn trainingsprogramma volgde ik de mindfulness-lessen van Karen, wat heerlijk was en super aansloot op de manier waarop ik de marathon wilde lopen.
Mijn trainingsprogramma van in het totaal ruim 3 maanden verliep meer dan goed. Geen problemen en superfit!
Hoe dichter ik bij 9 april kwam hoe meer vertrouwen ik er in kreeg… Ik ging ’t doen!!!
Maar……. niet op de manier die ik vaak om me heen zag…NEE …zo niet!
Ik had een plan, een doel…
Oooo..daar komt ze weer aan, zullen er heeeeeel veel denken als ze dit lezen… zweverig gedoe,
het zal wel ..ja,ja!
Een marathon is ZWAAR, AFZIEN, SLOPEND…enz enz
NEE!!! En ik zal ’t bewijzen….
9 april sta ik fit aan de start!
Opgetogen en blij… dat ik eindelijk mag!
Het is warm…iets te warm om te lopen en het startvak is vol. Mensen duwen en trappen op je hakken. Druk…Ik probeer een beetje in mezelf te kruipen. Laat ze allemaal maar…kijk maar ff…
Ik drink mijn flesje isotone sportdrank rustig leeg. Intussen vertelt een luidruchtige Rotterdammer mij dat ik toch echt wel mee moet zingen met Lee Towers “you never walk alone”en hij wijst mij er ook nog even op dat ik wel anders piep op 35 km…dit alles op zijn plat Rotterdams. (overigens haal ik hem bij 30 km lachend in..hij helemaal kapot en ik vrolijk zwaaiend)
Ik moet rustig blijven…lastig…want ik vind ’t behoorlijk overweldigend allemaal.
En dan…EINDELIJK… klinkt ’t startschot…ik mag! En ik loop! Mijn ogen schieten van links naar rechts, er valt van alles te zien.. voor een meisje uit de Betuwe..WAUW! …onder de indruk…
Net na de start kom ik Marieke tegen, zij heeft al verschillende marathons gelopen en allemaal volgens het sportrusten-principe. Ik wens haar veel succes en we spreken af een biertje te drinken na afloop. Ik loop door en probeer mijn plannetje weer op te pakken…eerste 10 km rustig beginnen… volledig op neusademhaling. Na de eerste kick van de start kom ik na een km of 3 langzaam in mijn ritme. Ik blijf alleen mensen inhalen waardoor ik van links naar rechts slinger…zooooooo DRUK!!!
De neusademhaling zorgt ervoor dat ik volledig ontspan, soort trance…ik maak alles mee maar ik ben ook een beetje in mezelf. Na 10 km en de eerste gel besluit ik mijn tempo iets te verhogen en dit de aankomende 20 km vol te houden, nog steeds op neus. Ook houd ik nog steeds mijn hartslag in de gaten, dit is echt mijn graadmeter, zeker gezien de temperatuur! Hartslag zit mooi rond de 160 of zelfs nog net iets eronder…het werkt!!! Ik loop dus nu ook een heel groot gedeelte op vetverbranding. En dat klopt, bij 30 kilometer voel ik me nog zooooo goed!
Ik kan versnellen…maar is dat verstandig? Ik blijf ook nog steeds inhalen, mensen vallen uit…
Het is warm en ik zie van alles… Best heftig ook, iemand die beademd moet worden, mensen die flauw vallen, iemand kotsend op haar zij gedraaid langs de kant van de weg…HEFTIG!?
En ik heb geen last…het gaat MEER dan goed!
Nog steeds superrelaxed…Alle drinkposten pak ik, bang ook voor kramp…dat gaat mij niet gebeuren…
Na 30 km besluit ik de neusademhaling los te laten, mede omdat ik aan de praat raak met een Griek die vindt dat ik “the perfect pace” heb… wel zo sociaal om dan ook even terug te praten…
Ik merk wel dat t overgaan op andere ademhaling ervoor zorgt dat ik toch iets meer tot de werkelijkheid kom…maar of dit nu goed of slecht is!?
Ook iets minder relaxed hierdoor…

Inge #Runsmilerelax #CHiLLrunning #finish #MR17

Bij 35 km zie ik mijn kinderen op een mega billboard “Hup Mama” schreeuwen.. Ik ben HAPPY!
Blij deel ik dit nieuws met mijn medelopers maar sommige om mij heen zijn zo dood dat ze me denk ik niet horen…? Nu weer ’t besef…JEEE …ik ben al hier!!!
Bij 36 km staan mijn zusjes….nog een BOOST! Ze schreeuwen de longen uit hun lijf en ik schreeuw terug. “Je bent nog KEIFIT!” schreeuwen ze…
Dan dienen de laatste kilometers zich aan en draai ik al terug de Koolsingel op. Bij 39 kilometer begin ik mijn benen te voelen….maar nog steeds niet kapot…

Om mij heen mensen die strompelen, vallen, wandelen, huilen enz.
Het publiek is werkelijk geweldig…meer dan dat!!! Ze zingen, dansen, maken muziek, moedigen aan…WAANZINNIG!
En dan..voor ik het weet …de FINISH!!!
Wat GAAF!
Ik ga over de streep met een gigasmile…want JA!!! …je kan 42 kilometer lang GENIETEN…
En…. I DID ‘T!!!
(en dit was zeker niet de laatste keer!)

Dit was mijn eerste marathonervaring… Veel loopplezier!

Liefs  Inge xxx

naar mijn vorige BLOG over rennen, vallen en weer opstaan

START NU mindful run cursus 5 weken met Karen