RENNEN…VALLEN EN WEER OPSTAAN

Als ze je zo intapen, ga dan, net als Inge, even NIET lopen!! (red.)

Dinsdagavond, trainingsavond…zin in! Druk geweest met allerlei dingetjes en nu lekker even alle energie eruit… Positief en blij stap ik de auto in…leuk! Straks ook even nakletsen over afgelopen zondag. De run-bike-run van de two rivers marathon.  Tijdens het inlopen praten we bij… “Heb je geen spierpijn? ” wordt er gevraagd. “Nee, totaal geen last…Topfit!”zeg ik met een knipoog. Bij de locatie aangekomen doen we de warming up. Beetje ongeduldig doe ik mee.. ik weet dat het nodig is  maar het is niet mijn favoriet. Helemaal warm inmiddels beginnen we met de loopscholing. Ha! Aktie!!! Huppelen is de opdracht…eerst heel relaxed,  een rustig huppeltje. Dit gaat prima. Dan energiek en hoog de lucht in. Mooi..dat ga ik doen! Ik zet af en AU!!! …een felle heftige steek schiet in mijn linkerkuit… zo erg dat de tranen in mijn ogen springen… NEE!!! niet nu… Er schiet van alles door mijn hoofd… DE MARATHON… daar gaat hij dan…foetsie…aan mijn neus voorbij.. Ik probeer te wandelen maar ik kan er maar moeilijk op staan. Dan maar naar huis, er zit niks anders op.  Gelukkig wordt ik na eerst zorgvuldig te zijn verpleegd.. (nexcare coldspray op mijn kuit van de trainer) naar mijn auto terug gebracht.

Terwijl ik naar huis rijd vliegen er allerlei gedachten voorbij… Hoe kan dit nu!!? Ik doe alles toch goed? Ik train met een mooi op maat bedacht schema, prima te doen en niet teveel. Ik eet al al 9 maanden heel gezond en nu vul ik na de trainingen zelfs mijn eiwitten bewust extra aan om spierherstel te bevorderen. Ik train geen extreem aantal kilometers achter elkaar waarmee ik sommige de mist in zie gaan en ik luister heeeeeeeel goed naar mijn lijf.Als ik moe ben plan ik anders. Dus niet doorlopen met overbelasting of pijn.  Verder is rust heel belangrijk en vermijd ik stress… al is dat misschien soms een struikelblokje. Waarom dan nu dit?…. Conclusie: domme, domme pech. Niet meer dan dat helaas… Overkomt me en ik moet er mee dealen. 1 dag later lig ik bij Anja op de tafel…zij is sportmasseuse en een prof! Ze zegt dat ik geluk gehad heb en masseert een knoop weg door te drukken. “Er zit een oppervlakkig scheurtje maar het had veel erger kunnen zijn” zegt ze. 1 week rust en dan weer rustig trainen.   Pfffff … ik hang de vlag uit!  Tegenslag is lastig maar soms echt niet te voorkomen. Iedere hardloper kent ‘t… en dankzij een lach, kracht en dosis possitiviteit en doorzettingsvermogen zal ‘t weer goed komen. En kom je er ook weer sterker uit…

Kom maar op ROTTERDAM!!!  Ik zal er zijn! Veel loopplezier  Inge